تبليغاتX
کاکتوس
کاکتوس

... شاید حرف دل


گذشته ها

 

 

مردانگي

قرن ها پيش، زير سم اسبان

                            به گذشته ها پيوست.

ونجابت

همراه گرده هاي نان

                    خاكستر تنور شد.

و من پسمانده ي تاريخ!

غبار فراموشي گرفته افكارم

                            نا آشنا با امروز، غريبه با فردا

و چه رنج آور روزگار مي گذرانم...

                                                      ساناز.محمدي آذر 

 

دوشنبه 1386/01/27 توسط ساناز محمدی آذر |

صدای پای خدا

 

 

صدای پای خدا می آید

                         از کوچه های تنهایی ام!

آدم ها گرداگردم

                 حصاری شده اند فولادی!

گمانم ترسیده مهربانم!

                     دیگر سکوت می آید....

 

                                                     ساناز.مات

دوشنبه 1386/01/20 توسط ساناز محمدی آذر |

خاطره!

 

 

سرما وجودم را برد

                     و دستان گرم تو، تنها نگاهم کرد!

و چشمانت عشقم را دروغی عظیم دانست...

                                           تنها، اشک می ریزم

قطره قطره مهرت از دلم می چکد!

                           چه دردی دارد زیستن

                           توان ماندن ندارم

امروز یا فردا سراغم را از خدا گیر...

                                                                                                   

                                                                                                  ساناز.مات

                                                 

جمعه 1386/01/17 توسط ساناز محمدی آذر |

 

 

عفتش را

         همراه گرد وغبار چادرش می تکاند !

روزی چند بار!

               و من دل پژمرده

                              سپور شهر شده ام ! 

 

                                                                                                 سمات

پنجشنبه 1386/01/16 توسط ساناز محمدی آذر |

دیروز

 

 

بهار جوانه می زند

                   

                                           ومن هنوز...

 

گهواره ی پا ئیز تکان می دهم!!! 

 

                                         ساناز محمدی آذر

سه شنبه 1386/01/14 توسط ساناز محمدی آذر |

دانش

 

جغد،بنشسته ز ویرانی ما می گوید

                                  و من اینجا همه را می دانم!

اینکه فردا سفری در پیش است.

اینکه فردا من از این خانه به آن خانه سفر خواهم کرد. 

                         همه را می دانم!

                                            همه را

لیک نمی دانم

                چه کسی همسفرم خواهد بود

و در آن حجله تاریک مرا

                              چه کسی منتظر است!

از تو می پرسم

                  آی جغد ویرانه ما ....

                                            تو بگو!

چه کسی همدم تنهایی من خواهد بود؟!

چه کسی مونس شب های پریشانی من خواهد بود؟!

تو بگو....

             تو که پیغام سفر آوردی

                         چقدر راه به منزل مانده است؟!

چه زمانی من از این تنگ قفس

           سوی آن خانه به مهمانی تنهایی خود

                                                    خواهم رفت؟

راستی!

          تو مگو....

                       هیچ مگو!

                                                              همه را می دانم...

                                                        همه را.

                  ایمان کشاورز

 

پنجشنبه 1386/01/09 توسط ساناز محمدی آذر |

هرسو...

 

هر سو دیده می جنبانم

زنان ومردان

رنجور ازعشق، خسته ازهم

دیدگانم را می نوازند!

هر جا دیده می جنبانم

آینه ایست از من و تو...

 

سه شنبه 1386/01/07 توسط ساناز محمدی آذر |

ناگفته ها

 

 

چهار زانو زیر چادر نشسته و

کاسه ی مسی رو برویش، نشان از تمام نا گفته هاست!

و چه رنج آورتر

آمیزش چروک چادر و دستانش!

پشت آلودگی چشم ها

 چه ناباورانه نهانش کرده 

که مباد نشانی ، علامتی

وفردا شرمی!

آنچنان غرق شرم فردا شده

که امروز هم تنش کبود

زیر سیلی چشم هاست!!!

 

   

یکشنبه 1386/01/05 توسط ساناز محمدی آذر |

ماهی گلی...

 

اومد و رفت سراغ آکواریومش

تا به ماهیاش غذا بده.

 دید یکی از اون  ماهیای کوچیک ملوسش گم شده ! تعجب کرد!

این ورو نگاه کرد    اون ورو نگا کرد     بالا رو      پائین و

ولی هیچ اثری نبود.

به ماهیاش شک کرده بود!

یه ماهی درشت اندام داشت که خیلی ساکت بود

کاری به کسی هم نداشت

ولی حیف دهن گشادی داشت!

بهش گفت: فهمیدم کار تو! تو با این دهن گشادت خوردیش!

باید بکشمت!

بعد اونو گرفت و حلق آویزش کرد

بیرون آب جلو چشم بقیه ی ماهیا گذاشتش تا بشه درس عبرت!

یه دفعه چشش افتاد به ماهی گلیش.

دید که پشت تخته سنگا داره یه چیزی می خوره!             

 کار اون بود

خیلی ناراحت شد. کلی گریه کرد. ولی فایده ای نداشت.  

ماهی بزرگه به ناحق مجازات شده بود.

حتی فرصتی پیدا نکرد تا از خودش دفاع کنه!

ما هیای قصه ی ما از اون روز به بعد ورد زبونشون شده بود:

سر بی گناه پای دار میره بالای دار هم میره!

آخر سر ماهی گلی عذاب وجدان گرفت           

                                             افتاد و مرد!!!

                                                 

                                                    سمات

 

یکشنبه 1386/01/05 توسط ساناز محمدی آذر |



من سماتم!
(ساناز . م . آ . ت)
دانشجوي ترم آخر
ژئومورفولوژی

خیلی چیزارو دوسدارم
دایی حسین
عمو رحیم
از بهترین های زندگیمن
...




saamat6516@yahoo.com