نگاهم بر زمین افتاد ...

و دوباره ملکوت را فریاد زدم!

خدا خندید!

گوشه چشمش ، بارانی ، بر دستم افتاد!

و وجودم را شست ، و وجودم را برد!

امروز هرچه می بینم

خواب خدا را آشفته تر نمی کنم...

                                                                                       سمات

به کدامین گناه صلیب بر دوش می کشم؟

مجازات چیست، این چنین خرقه از تنم برکشیدن؟

چرا نفس کشیدن میان این اندیشه های نا پاک؟

                                                             خدایا  تا  کی؟

شعر هایم سیاه !

روزهایم، تاریک تر از شبها !

و فغانم، تنها گوش های وجودم را می نوازد !

                                           هم دردی کو، تا مرا گریه کند؟

خدایا

این منم ، کودکت!

                       آغوشم گیر...

زمین نمی خواهم!

                        آغوشم گیر...

                                                                              ساناز...

انگشتانم زیر بار هزار حلقه...

                                 نمی فهمند!

تنم از بار کودک فرسوده...

                                 نمی بینند!

توان ماندن نیست وجودم را...

میان اذهان مسمومشان، چه سخت است ماندن!

روزگار غریبی است نازنین

                              بی شک...

                                                   ساناز.مات

من در آغوشش.

طرح نيمه لبخند لبانمان در هم آميخته!

نوازش سنگين دستانش!

                           عشق و جنون

در آسمانم...

پيكرم در آغوش مرگ!

شلوغي ،

خنده هاي معصوم مردگان ،

 اشك هاي پدر ، ضجه هاي مادر

داغ زندگي دوباره...

                                                           سمات

شب در چشمان من است

                  به سیاهی چشمان من نگاه کن!

روز در چشمان من است

                 به سفیدی چشمان من نگاه کن!

شب و روز در چشمان من است

               به چشمان من نگاه کن!

پلک اگر فرو بندم

جهانی در ظلمات فرو خواهد رفت...

                                                حسین پناهی