حیرت از افکارم بلند شده

            و من دستانم بی فایده، بی تبر!

قدم بر میدارم روزها را

و سرم سنگین شده از روزگار، از مردم!

از هیبتم میگریزند

و از شاخ هایم گره خورده بر اندیشه هاشان!

و من هر روز بر شاخه های حیرتم

افزون تر

و دستانم بی فایده بی تبر...

                                             ساناز . م . ا . ت

هزارو یکمین شب است

و من

خسته از تکرار با تو بودن

 شوکرانم دادی، نترس!

لیلای هیچ مجنونی نمی شوم

شیرین هیچ فرهادی!

من خسته از تمام افسانه هام

تمام میشوم به راستی

نترس !

شهرزادی انتظار میکشد فردات را

نترس...

                                                                             ساناز . مات