دخترکان نابالغ شهر

روزی هزار بار تجربه می شوند

و انتظار جوانی می کشند

شاید تا مادر شدن و هزار همچون خودی زائیدن!

نجابت روی سنگفرش خیابان جان میکند

و مردانگی بر دیوار ها میخ شده!

آن سوتر

پسرکان نابالغ شهر ، خمار، تجربه می شمرند!

و من گمانم

اندیشه ام از مد افتاده

نیشخند ، از تن می تکانم!

پدران نماز جماعت ایستاده اند

 ومادران سفره ی حضرت رقیه پهن میکنند

هر روز انتظار جماعتی دیگرو نذری دیگر!

آن سوی شهر

زنی کودکانش گرسنه

چادرش میفروشد!

و هزار درد دیگر...

شهر ما داستان هزارو یک شب شهرزاد است...

                                                                        سمات

                                                                         ۱۳۸۶